Колік з хутара на Падляшшы

Міра ЛУКША

На адным хутары ў Беластоцкім павеце жыве Колік — чалавек настолькі гаспадарлівы, што нават калі ідзе ў лес па грыбы, вяртаецца з трыма планамі на наступны год, двума паламанымі ножыкамі і адчуваннем, што лес нешта ад яго схаваў.

Хутар у Коліка невялікі: хата, хлеў, сад, студня і такі агарод, што суседзі называюць яго «аграрным праектам», хоць сам Колік кажа:

— Я проста агуркі пасадзіў.

Але Колік ніколі не робіць «проста».

Калі садзіць бульбу — складае схему радкоў. Калі косіць траву — выбірае кірунак ветру. Калі палівае агарод — правярае вільготнасць зямлі пальцам, а потым усё роўна пытаецца ў суседа:

— А табе не здаецца, што сухавата?

Аднойчы Колік вырашыў завесці пчол.

— Мёд свой будзе, — патлумачыў ён жонцы. — Натуральны. Без хіміі.

— А ты ў пчалярстве разбіраешся?

Колік паглядзеў на яе з лёгкай крыўдай.

— Я ўжо тры відэа паглядзеў.

Праз тыдзень на хутары з’явіўся вулей. Праз два тыдні Колік зразумеў, што пчолы не вельмі зацікаўленыя ў ягоным менеджменце.

— Я ім даю план развіцця, — абурыўся ён, стоячы перад вулеем у ахоўнай масцы. — А яны працуюць выключна па ўласнай стратэгіі!

Сусед, дзядзька Федзя, якога называлі часцей Ведзем, вядома чаму, паглядзеў на яго і сказаў:

— Колік, гэта пчолы. Яны яшчэ не ведаюць, што ты начальнік.

Але сапраўдная слава прыйшла да Коліка ў верасні.

У гміне праводзілі (...)