Як было над Семяноўкай

Міра ЛУКША

Супольная гісторыя — сёння, 12 верасня (будзе працяг) гміна Міхалова (Беластоцкі павет) і Нараўка (Гайнаўскі павет) сустрэліся ў адным месцы — над узніклым у канцы дзевяностых гадоў мінулага стагоддзя вадасховішчам Семяноўка, у Порце Рыбакі. Як казаў Фёдар Хлябіч з Рыбакоў у сваім ніўскім вершы (прачытае яго Габрысь Байко) — озером, якое заліло пяць беларускіх вёсак, дзе жылі, працавалі і тварылі людзі розных веравызнанняў, наш народ, ад стагоддзяў. Акрамя падарожжа ў мінулае, поўнага ўспамінаў і аповедаў, тыя, хто наведаў адкрыццё выставы, прысвечанай затопленым вёскам, мелі магчымасць паслухаць рэгіянальныя песні ў выкананні фальклорнага гурта «Жэмэрва» са Студзіводаў, «Асочнікаў» і «Нараўчанак» з Нараўкі. Таксама былі групавыя танцы, конкурсы па роднай мове і гісторыі, каштаванне мясцовай ежы, паказ і набыццё вырабаў мясцовых рамёстваў і прагулкі на караблі.

Аляксандр Кардаш — рэгіянальны даследчык, інжынер і адзін з будаўнікоў вадасховішча Семяноўка, а таксама аўтар кнігі «Вобраз, якога няма. Вадасховішча Семяноўка» і іншых. Ён у сваіх аповедах і публікацыях ахоплівае такія тэмы, як гісторыя вадасховішча Семяноўка — тлумачыць прычыны і перадумовы будаўніцтва гэтага штучнага вадасховішча, у якім ён сам удзельнічаў як інжынер; затопленыя і пераселеныя сёлы — збірае ўспаміны, архіўныя фотаздымкі і гісторыі жыхароў вёсак, якія зніклі пад вадой або былі перамешчаныя ў выніку інвестыцый (напрыклад, Рудня); (...)