калі камень

перастане быць каменем.

Ён проста аддасць сябе

дажджу,

моху,

халоднай зямлі,

і тое, што мы называлі

цяжарам,

стане пылам

на чужых далонях.

Так і цела.

Яно не знікае —

яно губляе імя.

Цяпло сыходзіць першым,

потым — рух,

потым — голас,

які яшчэ нядаўна

ведаў, як вымаўляць

маё імя.

Пад скурай

цішыня займае месца крыві.

Вочы закрываюцца

не таму, што стаміўся свет,

а таму, што больш няма

каму яго трымаць.

І ўсё, што было мной,

пачынае вяртацца:

соль — у ваду,

пыл — у зямлю,

вуглярод — у дрэвы,

цяпло — у паветра,

памяць — у тых,

хто яшчэ памятае.

Смерць

не адчыняе дзвярэй.

Яна проста

здымае сцены.

І раптам

паміж целам і зямлёй

няма мяжы,

паміж дыхам і ветрам

няма розніцы,

паміж мной

і тым, што было да мяне,

застаецца толькі

кароткае святло.

А потым

і святло

становіцца матэрыяй,

якая сыходзіць

далей.

Без жалобы.

Без вяртання.

Без нас.

*

Адыходзіць матэрыя.

Вось (...)