Каменем

Міраслаў ГРЫКА

За крок ад польскай мяжы лятаючая бомба ўдарыла па пасажырскім цягніку, які накіроўваўся ў Варшаву. Затым расійскі беспілотнік ударыў па грузавіку, прыпаркаваным за 800 метраў ад польскай мяжы. Спрацавалі сігналы трывогі. У Польшчы. Вось як гэта было. Але каго гэта сёння хвалюе? Усяго праз некалькі дзён? Ну, мяне. Таму што адчувалася, быццам мяне ўдарылі каменем па галаве. Вайна — ужо не гібрыдная — падкрадаецца ўсё бліжэй да межаў ЕС. Польшча — памежная краіна Саюза. Гэта значыць Супольнасці дзяржаў. Італія, краіны Бенілюкса, нават Германія і паціху Францыя — я кажу пра агульнае пачуццё ў гэтых краінах — спадзяюцца, што яна абміне іх. Інтарэсы гэтых краін (асабліва ўлічваючы ўзрастаючую хвалю нацыяналістычнага папулізму) могуць ператварыць Польшчу ў падлу для расійскай гіены. Яна зжарэ любую тушку — польскую, літоўскую, эстонскую, латышскую, украінскую — да костачак. Таму што яна апантаная маніяй ненасытнага імперыялізму. Гэта расійская хіба. Яна заключаецца ў тым, што чым больш растуць яе імперскія амбіцыі, тым больш яна слабее як дзяржава. Таму тым больш агрэсіўнай яна становіцца. Аж да свайго непазбежнага скону. Пагарда да сваіх грамадзян, карупцыя, ганебная сацыяльная нахабнасць — такая яе прадстаўнічая ўлада. Мяркую, менавіта таму расійскія лідары ласяцца на меншыя кавалачкі — Украіну, Польшчу. Большых яны сабе дазволіць не могуць. Ну, няхай спрабуюць дакрануцца да Кітая ці ЗША...

А дзе ў гэтым усім Беларусь пры (...)