Вершаўчытальня Андрэя СЦЕПАНЮКА (110). Дарога да непазбежнасці

Андрэй СЦЕПАНЮК

Рэдка здараецца, каб так хутка здзяйснялася тое, аб чым чалавек падумае, ці як у гэтым выпадку напіша. У мінулай „Вершаўчытальні” падзяліўся я надзеяй, што новыя вершы Віктара Сазонава, якіх частку я прадстаўляў, павінны знайсці сваё месца ў кніжным выданні. І гэта здарылася! Шостай кніжкай у паэтычнай серыі „Брукаванка”, заснаванай Алесем Аркушам у 2025 годзе, з’яўляецца томік вершаў Віктара Сазонава „Падары сабе цішыню”. І вершам з гэтай жа кніжкі пачнем:

Я болей сэнсу не шукаю,

яго няма.

Ці воля, ці няволя, знаю,

усё турма.

Няма нічога ў гэтым сьвеце,

усё нішто.

Ды і яго разьвее вецер,

які ніхто.

Віктар Сазонаў, Сэнс

* * *

Сумна мы пачалі, хаця навіна аб выданні кніжкі павінна быць радаснай. Але, час не дазваляе на надта вялікую радасць. І хто ж бачыць гэта лепш, як не натхнёныя і заадно праклятыя сваім талентам людзі слова. У серыі „Брукаванка” Алесь Аркуш прыпомніў вершы яшчэ аднаго гарадзенца, адышоўшага ў вечнасць у 2013 годзе Юрыя Гуменюка. А той ужо ў 1994 годзе пісаў:

Пад наглядам зацыкленых

робатаў-стодаў,

зацярушаны восеньскім

лісьцем іржавым,

разарваны сталёвымі кіпцямі моды

спачываю ў магіле мітычнай

дзяржавы.

Лёс прымусіў мяне адысьці нечакана

ў найсалодкую сфэру алюзій і (...)