Вазьмі ажаніся...

Міра ЛУКША

Жыў калісь на Гайнаўшчыне стары кавалер. Ну, не зусім такі стары. Цяпер старымі кавалерамі ці дзеўкамі няма як каго называць. Яны ўсе сінглы. Найчасцей з выбару... Усё жыццё Шурык працаваў: касіў, араў, каня, авечку, карову гадаваў, хату даглядаў. Быў чалавек працавіты, але адзінокі. Калі суседзі пыталіся, чаму так і не ажаніўся, ён толькі пасміхаўся:

— Эх, усё не было калі. То жніво, то сенакос, то зіма... таго... нечакана прыйдзе.

Пад старасць стала яму сумна. Вечарамі печ патрэсквае, кот мурлыкае, тэлевізар балбоча, а пагаварыць няма з кім. Дык вырашыў Шурык ўсё ж так знайсці сабе жонку.

Апрануў ён свой лепшы швэдар, начысціў боты, прычапіў да пояса новы ножык і паехаў на ровары па падляшскіх вёсках.

Зайшоў спярша ў адну хату.

— Добры вечар, гаспадыня. Ці няма ў вас удавы, што хацела б за мяне пайсці?

Гаспадыня паглядзела на яго, усміхнулася:

— Ёсць адна, але кажа, што муж мусіць умець танцаваць.

Шурык пачухаў патыліцу.

— Танцаваць? Я толькі касу добра ваджу, а і то заржавела.

Пайшоў далей.

У другой вёсцы сустрэлася яму ўдава вясёлая, гаваркая. Люся.

— А што ты мне можаш прапанаваць? — пытаецца.

— Хату маю, сад маю, дзве авечкі, конь, куры ёсць. Кот, сабака. Рэнты шчэ німа. Ды яшчэ ўмею такія дранікі пячы, што сам сабе зайздрошчу.

Люся засмяялася:

— Гэта добра, але ты ж ужо, таго... стары.

— Стары, — (...)