Адзінатуршчык і кухні

Міра ЛУКША

У Беластоцкім краі, паміж лясамі, палямі і старымі вёскамі, жыў майстар Толік. Ён не быў ні багатым чалавекам, ні вялікім начальнікам. Але ведалі яго ўсюды: і ў малой вёсцы каля ракі Нарвы, і ў паселішчах пад пушчай, і на дарозе ў Беласток. Бо Толік умеў рабіць такую кухонную мэблю, што гаспадыні толькі рукамі разводзілі ад захаплення. Беласточчына здаўна была краем шматлікіх вёсак і хутароў, дзе людзі шанавалі працу і добрую гаспадарку.

Кожны панядзелак ён заводзіў свой стары бусік, грукаў далонню па рулі і казаў:

— Ну што, паехалі рабіць людзям прыгожыя кухні!

Спачатку ён ехаў у адну вёску, дзе жыла баба Вольга. Яе кухня была вузкая, а шафкі памятавалі яшчэ часы яе бацькоў.

— Толік, зрабі так, каб усё змяшчалася, — прасіла яна. — І каб унукі казалі: «Ого!».

Толік доўга мераў сцены, нешта маляваў алоўкам у сшытку, а потым прывозіў дошкі, фурнітуру і інструменты. Праз некалькі тыдняў на месцы старых шкапчыкаў стаяла светлая кухня з дубовымі фасадамі і вялікай стальніцай.

Калі прыехалі ўнукі, яны сапраўды сказалі:

— Ого!

Потым быў дзед Ян з суседняй вёскі. Ён хацеў такую кухню, каб усё было моцнае.

— Мне не трэба модна, — казаў ён. — Мне трэба на трыццаць гадоў.

Толік усміхаўся:

— Будзе на трыццаць. А калі даглядаць — то і на пяцьдзясят.

І сапраўды, ён выбіраў толькі добрую драўніну. Ён верыў, што рэч павінна служыць чалавеку (...)