Я хутчэй амбасадар праваслаўнага мастацтва, чым самога праваслаўя (ІІ)

Міхал ІВАНЮК

Частка III. «Без толку» і эпітафія прароку Ільі — «Вершалінская містэрыя». Фармат падкаста ў нашы дні становіцца ўсё больш папулярным, бо грамадства больш засяроджваецца на тым, што бачыць і чуе на экранах, чым на пісьмовым слове, таму не дзіўна, што Бартламей прыдумаў гэты фармат, каб пагаварыць з людзьмі пра Падляшша. Я спытаў, што для яго значыць падкаст «Без толку», што ён хоча ў ім паказаць і пра што расказаць, і каму.

— Гэта жаданне паказаць Падляшша ў «бурбалцы», у якой я існую, для сваіх падпісчыкаў, сваіх прыхільнікаў і прыхільнікаў гурта. Я нарадзіўся ў вёсцы, таму вёска заўсёды была ўва мне. Жыццё ў Беластоку больш за трыццаць гадоў азначае, што я не забыўся, дзе мае карані і дзе я вырас, і вёска заўсёды была ўва мне. Я хацеў чэрпаць з крыніц, каб паказаць хатняе Падляшша. Я не журналіст і не прэтэндую на яго. Таму «Bez tołku» задуманы як вясёлая гульня на тэму канвенцый, але таксама і павучальная. Будуць таксама больш кароткія фарматы, такія як «Падляшскі слоўнік», дзе я паспрабую прадэманстраваць нашы падляшскія дыялекты і гаворкі. А яшчэ я хачу паказаць Падляшша, якое неабавязкова будзе камфортным для ўсіх і не будзе такім «чароўным», як яго часам малююць. На гэтым тыдні я бяру інтэрв’ю ў Анэты Прымакі-Онішк, і мы гаворым пра меншасці, цяперашнюю сітуацыю, а таксама пра «пахмелле», таму мы таксама будзем абмяркоўваць больш сур’ёзныя тэмы. Я (...)