Ніва № 49 (3421), 05 cнежня 2021 г.

Мы ўсе ў...

Міраслаў ГРЫКА

Я прывяду інтрыгуючую фразу пра веру пасля Д. С. Дэнетам (Рычагі ўяўлення...), які цытуе Кентэрберыйскага арцыбіскупа Роўэна Уільямса: «...ціхае чаканне праўды, незабруджанае, як дыханне, і знаходжанне ў прысутнасці пытальніка..». Гэты сказ сам па сабе — гісторыя. Ён мае сюжэтную лінію і развівае мноства хвалюючых матываў. Так што гэта прыгожая гісторыя, але яна не ўтрымлівае вызначэння веры. Але як вызначыць веру? Ды і выказванне арцыбіскупа Уільямса пра веру — гэта ўсяго толькі гісторыя, якую можна трактаваць па-рознаму. Такім чынам, здаецца, што прыгажосць — гэта тое, што няўлоўнае, нявызначанае і незразумелае. Калі так, то гэта сур’ёзная прычына для мяне адчуваць неспакой. Рашучая, хоць і крыху рассеяная, дачка маёй сяброўкі вырашыла разгадаць крыжаванку. Няпростую, таму што яна «прыжмурыўшы вока». У гэтым была незаменная дапамога мамы. Дзяўчынка прачытала пароль услых, яе маці, па-мучаніцку зморшчыўшы свой мозг, спрабавала правільна адказаць на пытанне, а потым дачка ўводзіла правільнае слова ў клеткі, сцвярджаючы, што ў яе было яно на кончыку языка. Нарэшце, лозунг быў: «Przylipiec». Што такое? Можа, «латка»? Бо гэта «крыжаванка з дробкай солі», патрабуе згінання — выразання сэнсаў і гульні асацыяцый. Але не, не хапае літар; іх будзе восем. Наступныя і наступныя падказкі таксама былі няправільныя. Прайшлі гадзіны... Мама абшукала ўсе даступныя ёй лексічныя рэсурсы, і яна ўжо збіралася адмовіцца, паставіўшы пад (...)


поўны тэкст артыкула ў друкаваным варыянце газеты або праз тыдзень у архіўным выпуску Нівы.PDF