Ніва № 33 (3353), 16 жніўня 2020 г.

Я чагосьці баюся

Міраслаў ГРЫКА

У цяперашні час мы маем справу з дзвюма заразамі ў Польшчы — каранавірусам і інфляцыяй. Можа дадаць яшчэ адну чуму — усё больш ядавітую ўладу. Нашы суседзі, беларусы, перажываюць гэтую трэцюю чуму ўжо некалькі дзесяцігоддзяў і ніяк не застрахаваны ад яе. Яны жылі, працавалі, спрабавалі выжыць. Аднак яны не ўлічылі, што вірус самаўладства пастаянна мутуе. Беларускія выбары паказалі, што грамадства краіны цалкам неабаронена ад тае чарговай заразы. Тым больш, што нацыянальная эканоміка даўно грабе аб дно ў выніку неэфектыўнага кіравання, а залежнасць краіны ад Расіі стала яшчэ больш карыкатурная, і ёсць усё менш надзей на нават невялікую эканамічную і сацыяльную стабілізацыю. Прасцей кажучы, беларусы, акрамя некалькіх блізкіх да ўлады колаў, адчулі сябе жудасна дрэнна. Бо як інакш растлумачыць паслявыбарчыя пратэсты грамадзян і нават вулічныя бойкі на барыкадах, калі не віруснай ліхаманкай? Вядома, у прэзідэнцкіх выбарах перамог Аляксандр Лукашэнка. Яшчэ неафіцыйна. Але афіцыйна ніхто не можа адмаўляць, што за некалькі тыдняў да выбараў пажыццёвы прэзідэнт і кандыдат у прэзідэнты ўжо пацвердзіў неафіцыйныя вынікі. Выбарныя даследаванні exit poll, праведзеныя перад выбарчымі ўчасткамі па заказе Беларускага дзяржаўнага тэлебачання, давалі яму больш за 80% падтрымкі. О, на гэты раз прэзідэнт моцна перабольшыў, які, у жаху ад такога высокага выніку, нібыта збег у сяброўскую Турцыю і адтуль заклікаў выбарчыя камісіі (...)


поўны тэкст артыкула ў друкаваным варыянце газеты або праз тыдзень у архіўным выпуску Нівы.PDF