Ніва № 28 (3348), 12 ліпеня 2020 г.

На карачках

Міраслаў ГРЫКА

Вёска, у якой я жыву, знаходзіцца ў кроку ад скіта ў Адрынках. Гэта, відавочна, метафарычны крок, бо трэба моцна перабіраць нагамі, каб пераадолець адлегласць паміж імі. А дарогу паміж імі перасякае рака Нарва. На шчасце, яе берагі злучаны драўлянай кладкай. Амаль кожны дзень я іду насустрач ёй, гуляю са сваімі сабачкамі. Штосьці прыцягвае мяне да яе — можа, чыстая метафара, схаваная ў самой канцэпцыі пешаходнай кладкі? Але наперадзе метафары ёсць звычайная дарога. Таму спачатку мы ідзем з сабачкамі крыху праз вёску і крыху за вясковымі заплоццямі. Не ўсе мае суседзі любяць сабак. А можа мяне, хто ведае? Мае сабачкі — знайдушкі. Кацпер трапіў да мяне са струшчанымі рэбрамі і зламаным хвастом. Неяк ён прыйшоў да сябе. Толькі не ведаю, чаму ён усё яшчэ спрабуе куснуць у кола кожную машыну, якая праязджае каля яго. Ляля, з пыскай упаўшай бульдожкі і шчырай усмешкай ратвейлера, калі я прывёў яе ў наш дом, мела раздробненую падвочную костку і крывацёчную рану на баку. Цяпер я гляджу ў яе даверлівыя вочы і здзіўляюся, што добры чалавек прычыніў ёй столькі бязмежных пакут. Калі Кацпер кідаецца на спадарожны аўтамабіль, здараецца, што некаторыя кіроўцы паварочваюць руль і едуць проста на яго. Я спалохана гляджу на гэта. Цяжка пераканаць старога сабаку не дзейнічаць па-дурному. А яшчэ цяжэй раззлаванага кіроўцу, які спрабуе наехаць на майго сябра. І яшчэ цяжэй, калі гэта мой сусед. Але які б ён ні быў, ён добры чалавек. На ўсялякі (...)


поўны тэкст артыкула ў друкаваным варыянце газеты або праз тыдзень у архіўным выпуску Нівы.PDF