Ніва № 27 (3347), 5 ліпеня 2020 г.

Каб было...

Міраслаў ГРЫКА

Хтосьці аднойчы падумаў пра сябе і паставіў важнае пытанне: «Што ведаюць пра беларусаў тыя, хто ведаюць толькі беларусаў?» Асабіста я сустракаўся з мудрымі і дурнымі беларусамі, але, безумоўна, гэтага недастаткова, каб сказаць з поўнай упэўненасцю, што ўсе беларусы мудрыя ці дурныя людзі. Так, ёсць такія і такія. Ва ўсякім выпадку, нават самы разумны часам пальне страшнае глупства. Што ведаюць пра Польшчу тыя, хто ведае толькі Польшчу? А што з палітыкамі, якія ведаюць толькі палітыку? Не кожны палітык цынічны, хаця ён часам прымае цынічныя рашэнні з поўнай свядомасцю. Але калі ён гэта робіць, ці ён ужо цынічны да косці, ці гэта проста так атрымалася?.. У Польшчы і Беларусі вельмі спрэчныя прэзідэнты Аляксандр Лукашэнка і Анджэй Дуда дамагаюцца перавыбрання. Абодва спадары ўжо цынічныя да касцей, ці іх цынізм навязаны толькі палітычнымі абставінамі? У любым выпадку, абодва гэтыя спадары выклікаюць у сваіх краінах амаль каранавірусную перадвыбарчую ліхаманку. Зараз пераможцам першага тура польскіх выбараў з’яўляецца Анджэй Дуда, які не спыняецца ў пафасных абяцаннях і патрыятычных загаворах. Аднак гэтага, безумоўна, недастаткова для дасягнення электаральнай большасці. У рэшце рэшт, за ім па-ранейшаму застаецца ўтапічная, але выразна акрэсленая ідэя нацыянальнай дзяржавы і магутнай дзяржавы, якой ён з’яўляецца міжвольным фронтменам. Усе выбаршчыкі гэта адчуваюць, хоць можа толькі інтуітыўна. На жаль, калектыўны прагматызм і нялёгкі (...)


поўны тэкст артыкула ў друкаваным варыянце газеты або праз тыдзень у архіўным выпуску Нівы.PDF