Ніва № 42 (3049), 19 кастрычніка 2014 г.

Крыху складанае мінулае

Аляксандр ВЯРБІЦКІ

На аўтобус у Сямятычы, што адпраўляецца з бельскага аўтавакзала ў дзесяць гадзін дня, сядае пяць асоб. На прыпынках каля Міхайлаўскай царквы і каля шпіталя лік пасажыраў не буйнее. Зараз за горадам, калі паказваюцца першыя палі, шафёр сямятыцкага аўтобуса пачынае наракаць на сялянскую долю. Калі крыху далей паказаліся ў цэлай сваёй велічы ветракі электрагенератараў, сваё нараканне скіраваў ён на іх — што ад іх, асабліва ад іх шуму, прападуць птушкі. На маю заўвагу, што і калісь былі таксама ветракі, і то з немалымі на той час крыламі, адказвае, што тадышніх ветракоў было мала — адзін на дваццаць кіламетраў. „Ікея”, што з другога боку шашы, ужо не выклікала ягонага наракання, можа ўжо пагадзіўся з яе прысутнасцю...

І тыя маючыя нашумець ветравыя электрагенератары, і невясёлая сялянская перспектыва выклікаюць нейкі сорт песімізму, нейкі ціск прыгнечання. Не весялей робіцца мне і ў Малінніках, дзе пакідаю аўтобус, на від апусцелага будынка колішняй тамашняй школы. Калі не памыляюся, тая школа была ахрышчана імем нейкага чырвонаармейца...

Каля кіламетра за Маліннікамі ў напрамку Кляшчэляў прыдарожны крыж на салідным пастаменце з чырвоных цаглін. Гэты адметны крыж інтрыгаваў мяне, калі раней сузіраў я тамашняе наваколле з акон аўтобусаў. І вось маю нагоду крыху пагасіць сваю да яго цікавасць. На пастаменце крыху загадкавы, быццам апакаліпсіс ці іншае прароцтва, відаць дыктаваны хваляваннем, надпіс: „Сей (...)


поўны тэкст артыкула ў друкаваным варыянце газеты або праз тыдзень у архіўным выпуску Нівы.PDF