Ніва № 24 (3031), 15 чэрвеня 2014 г.

Дрэнны рахунак

Міраслаў ГРЫКА

На труізм выглядвае фраза, што мы старэем кожны дзень. А гэта сапраўды так. З кожнай хвілінай паміраем. Паступова, кропелька па кропельцы, непрыкметна на першы погляд, і ўсё больш заўважней: першым сівым воласам, баразной на ілбе, заўчаснай смерцю блізкіх. Мы не бачым, аднак, прамінання лінейна, у яго бесперапыннасці хвілін, дзён і гадоў. Яно мае скокавую прыроду. Яшчэ пазаўчора я здаваў экзамен на атэстат сталасці, дзяўчыне, якую кахаў, прызнаўся ў любові аж да труны, планаваў жыццё поўнае прыгод і поспехаў. Учора я прачнуўся з таўром чалавека, які перасек смугу ценю — мае скроні ацерушыла першая сівізна. Аб дзяўчыне з ліцэйскага часу я ўжо даўно забыўся. А сёння... сёння я баюся прачнуцца. Бо калі мне сніцца толькі дрэнны сон, у якім я даўно завяршыў 50 гадоў, я ж нарэшце, прачнуся. Але як хто — малады, што дзяўчыне з забытым імем абяцаў каханне аж да магілы?

Тое, што паўтараецца, і што з’яўляецца сутнасцю жыцця, наша памяць паглынае як школьная губка тэму з папярэдняга дня напісаную мелам на дошцы. Толькі ці мы запамяталі папярэдні ўрок? Ці зрабілі ўсе хатнія заданні? Ці прачынаючыся да новых пачынаў, мы як чыстая дошка Русо — tabula rasa? На жаль, кожны дзень жыцця, які запісваецца на ёй чарговымі тэмамі ўрокаў, спажывае нас. Мы забываем, як смакаваў нам абед, прыгатаваны Мамай, як і першую экспедыцыю з бацькам на рыбалку. Сустрэчы з сябрамі пачынаюць дакучаць нам. Усё менш і менш у нас радасці, становіцца ўсё менш (...)


поўны тэкст артыкула ў друкаваным варыянце газеты або праз тыдзень у архіўным выпуску Нівы.PDF