Ніва № 12 (3019), 23 сакавіка 2014 г.

Разбудзіць чарвяка

Міраслаў ГРЫКА

З нейкага часу я, перш чым паглыбіцца ў няпэўныя сны, інтэнсіўна ўяўляю сабе сваё адзінокае плаванне пад парусамі. Па паўднёвых марах. Не захапляе мяне ў гэтых мроях ані наведванне смарагдавых архіпелагаў і зялёна-залатых атолаў або бесклапотнае валацужанне па краях свету, але дробязнае паўсядзённае жыццё: узіранне ў міраж гарызонту, смак солі на вуснах, парадкванне вантаў і вялікае экзістэнцыяльнае пытанне задаванае сабе ў камбузе — што мне з’есці на абед, лятучую рыбу з патэльні ці кітайскі супок з парашку? Выбіраю рыбу. Не зацыкліваюся на тым, ці лятучыя рыбы ядомыя. Абсмажваю іх з запалам, няспешна варочаю з боку ў бок. Сквірчыць тлушч, таму я адчыняю дзверцы ілюмінатара, каб выгнаць пах гару... Так усю энергію ўяўлення засяроджваю, як пад павелічальным шклом, на закутках гэтай уяўнай рэальнасці: вось, на рыбіным воку, што гасне на распаленай патэльні, на фантасмагорнай форме хмары, што гоніцца з маёй суднаходнай Паняй, якую я называю «Наднарваўская Лаза», на трапятанні яе апаўшых ветразей. Але ўбач і ўчуй гэта разам са мною, Чытач, — кінаваравы рэшткавы малюнак Сонца, сінь неба, блакіт вады і, нарэшце, бясконцую асалоду адзінокага рэйсу ў цішыні напоўненай аж да межаў чалавечага розуму шэптам і крыкам трапічнага мора, начным спевам гарбатых кітоў, флюарэсцэнцыяй прыпаверхневага планктона і экзатычным святлом зорак паўднёвай часткі неба....

Ну і потым прыходзяць сны. Я не хачу вырашыць, ці яны ва (...)


поўны тэкст артыкула ў друкаваным варыянце газеты або праз тыдзень у архіўным выпуску Нівы.PDF