Ніва № 10 (3017), 9 сакавіка 2014 г.

Эніалій у маім доме

Міраслаў ГРЫКА

Час ляціць, як шалёны. Што павінна мела адбыцца заўтра, становіцца сёння; што ўчора, здаецца, было вякі таму. Чаму? Даўным-даўно адзін старэча, да якога я падсеўся на вясковую лавачку, так мне патлумачыў гэтыя рэчы: „Я ўсё калісьці рабіў уручную. Касіў касой, араў конікам. Ледзь паспяваў з работай, але знаходзіў час для сям’і, на забаву і на размовы з суседзямі. Сёння мой сын абрабляе тое поле трактарам. Косіць камбайнам. З жонкай, дзецьмі амаль не бачыцца. Не мае часу. Нават са сваім бацькам не паразмаўляе. Значыцца, Зямля сціснулася! Я ведаю гэта па сабе. Што прачнуся раніцай, зраблю тры крокі, а тут ужо вечар, трэба класціся спаць. Зараз і час паміраць. А я, так на самой справе, не паспеў яшчэ пажыць”.

Хоць канцэпцыя старэчы даволі арыгінальная, у адным меў рацыю: Зямля сапраўды скурчылася. Свет, здаецца, пад рукой. З космасу з дапамогай спадарожнікаў можам назіраць свой уласны дом, праз інтэрнэт у рэжыме рэальнага часу прагуляцца па вуліцах аддаленых гарадоў. Бывае, больш мы ведаем пра тое, што адбылося ў Аўстраліі, чым у сваім родным горадзе ці вёсцы. Усё менш і менш ведаем. Выявы, якімі залівае нас тэлебачанне, плывуць праз мозг усё больш узбураным патокам. Не ахопліваем ужо гэтага. Не ахопліваем дадзенага нам часу. Ён працякае скрозь пальцы. Нават калі спрабуем ухапіць яго, толькі і так у жмені застанецца нам штодзённая стомленасць, паўтараючыеся моманты, размытасць малюнкаў дня. Нічога. Або (...)


поўны тэкст артыкула ў друкаваным варыянце газеты або праз тыдзень у архіўным выпуску Нівы.PDF