Кахлівы Яська

Міра ЛУКША

У адной вёсцы на Беласточчыне жыў Яська — хлопец ладны, гаваркі і такі кахлівы, што, калі праходзіў міма дзвюх дзяўчат, усміхаўся абедзвюм, а калі іх было тры — усміхаўся яшчэ шырэй. Яська ведаў: галоўнае ў каханні — не маўчаць.

— Ганулька, ты сёння як вішанька!

— Яська, учора ты казаў, што я як яблычка.

— Ну дык што? — не разгубіўся Яська. — Сад вялікі, усяго хопіць.

Вясковыя дзяўчаты з Яські смяяліся, але кожная таемна спадзявалася, што сёння ён скажа камплімент менавіта ёй. А баба Маня з суседняй хаты ўсё гэта бачыла праз акно.

— Ой, будзе з таго Яські калі-небудзь бяда, — казала яна мужу. — Столькі дзяўчат абяцаў кахаць, што хутка прыйдзецца яму асобны сшытак заводзіць.

Аднойчы Яська ішоў па вёсцы і ўбачыў Ганну каля калодзежа.

— Ганна! — крыкнуў ён. — Дазволь дапамагчы!

— А што ты можаш?

— Вядро панясу.

— А калі два?

— І два панясу.

— А калі тры?

Яська крыху падумаў:

— Тады ўжо, Ганна, трэба будзе каханне дзяліць на часткі.

Ганна так засмяялася, што ледзь не выпусціла вядро. Але менавіта пасля гэтага вечара Яська зразумеў: вось яна — тая самая. Праўда, вёска яму не паверыла.

— Яська закахаўся? — здзіўляліся мужчыны каля крамы.

— Не можа быць!

— Можа, — сказала баба Маня. — Проста раней ён быў кахлівы, а цяпер, відаць, трапіў сам у пастку.

Пра бабу Маню казалі: калі яна не ведае, што (...)