Аналітыка без аналітыкі

Міхаіл ВАЙНОВІЧ

На першы погляд абсурд нейкі. Як то можа быць аналітыка без аналітыкі. А можа, аказваецца.

І гэта не вялікая навіна, што такое можа быць і можа стацца. Была калісь такая сцвярджалачка вясёлая ў вершаванай форме.

Усё можа быць, усё можа стацца,

Жалеза можа разламацца,

Каханка можа разлюбіць,

А кінуць піць — не можа быць!

Дык вось можа. Вунь колькі кінулі.

Вось і аналітыка без аналітыкі быць можа. І не тое бяда, што так можа стацца тэарэтычна. Бяда, што так ёсць. І не так ужо і рэдка. Рэдка хутчэй адваротнае.

Аўтары прадукуюць аналітычныя матэрыялы, як з кулямёта страляюць. І толькі з тае прычыны, што пара ў эфір. Прапускаць яго нельга, кармільца. Бізнес такі. Нічога асабістага. А то адразу канкурэнты зоймуць гэты эфірны час, пасля і дустам не выганіш.

Таму трэба нешта выдаць. А што — справа сотая. А лепш, калі праплачаная.

Апярэдзілі ўсіх у гэтым кірунку блогеры. І не важна, што сённяшняя аналітыка сёння ж і не спраўджваецца. Хто пра тое будзе помніць заўтра? Бо аўтар назаўтра ўжо другую падае, адваротную ўчарашняй. А тое, што на наступнае заўтра і яна не спраўдзіцца, таксама не бяда. Там будзе трэцяя. Галоўнае паспець і апярэдзіць іншых. Сабраць пабольш лайкаў. А там хоць трава не расці. Наша справа, маўляў, пракукарэкаць. А што сонца заходзіць, а не ўзыходзіць, гэта справа прыватная, якая да агульнага кантэксту кукарэкання адносін не (...)