Алея Адлятаючых птахаў

Міра ЛУКША

Шэсць гадоў таму, 17 кастрычніка 2020 года ў вёсцы Семянякоўшчына, або, у больш простай пушчанскай форме, Мадзьвадзях, адбылося вялікае хваляванне. Вось узнікла Алея ў Семенякоўшчыне (польск. Siemieniakowszczyzna — найдаўжэйшая ў краіне назва!) — гэта маляўнічая прыродная алея-прысада, пасаджаная абапал гміннай дарогі ў чароўнай вёсачцы. Жыхары і іх суседзі падтрымалі ідэю Асацыяцыі дыялогу «Трапінка» і Гміннай управы Нараўчанскай гміны, і сабраліся, каб пасадзіць сваю ўласную алею, дзе ў спякотныя дні можна было б шпацыраваць у цені ліп, клёнаў і рабін, а восенню яна б заззяла сваімі колерамі... Вёска знаходзіцца ў этнічна беларускім рэгіёне Падляшша каля самай мяжы з Беларуссю і Белавежскай пушчы, дзе што восень можна назіраць велізарныя чароды пералётных птушак, што і надае гэтаму месцу асаблівую красу. У тую кастрычніцкую суботнюю раніцу ў Семенякоўшчыне кіпела жыццё, час ад часу прыязджалі валанцёры, людзям прапаноўвалі каву і гарбату, а паэтка з суседняй вёскі Баравыя Міра Лукша прачытала верш у якасці прывітання: „Ці памятаеце мяне, мае родны дрэвы, калі я іду ў сваёй цішы...» і пра дрэвы, якіх не ўратавала. ...

* * *

І тады раптам усе змоўклі, іх позіркі былі скіраваны ў неба: жураўлі адгукнуліся на паэтычнае слова, і іх клангар працягваў суправаджаць пасадку дрэў. Адзін з жыхароў і ўдзельнікаў, Янка Сегень, родам з Рэпіскаў, раптам усклікнуў: «Ці ж не садзім мы алею ад імя і пералётных (...)