Куды адыду я?

Не ў неба.

Не ў цемру.

Не ў вечнасць,

якую прыдумала

мая свядомасць.

Я адыду

з формы ў форму.

Вада мая

вернецца ў дождж.

Вуглярод —

у траву і дрэвы.

Жалеза —

у зямлю.

Цяпло —

у паветра.

А тое,

што называла сябе «я»,

перастане быць

адным целам.

Я не знікну.

Я проста

перастану быць

сабой.

Куды адыду я?

Можа,

не перастану быць сабой.

Можа, «я» —

не тое,

што трымаецца

за форму цела.

Атамы пераходзяць

з формы ў форму,

але хто сказаў,

што разам з формай

абавязкова сыходзіць

усё?

Магчыма, я адыходжу

не ад сябе,

а толькі

ад таго,

чым мяне

можна было назваць.

*

Ці стану я воблакам?

Не ўся.

Але частка мяне

падымецца з зямлі

разам з вадой,

стане парай,

будзе несціся

над палямі.

І, можа, аднойчы

з гэтага воблака

выпадзе дождж

на дрэва,

у якім

будзе ўжо

частка мяне.

Я не стану воблакам.

Я стану

тым,

з чаго воблака

можа быць.

Ці была я (...)