Каму патрэбныя радыкалы ў Польшчы?

Міхал ІВАНЮК

СМІ пастаянна паведамляюць пра новыя напады ці збіццё бежанцаў з Украіны, ці агульную варожасць да імігрантаў. У чым прычына гэтых нападаў? Часам прычына празаічная — няпольскі акцэнт, адметны знешні выгляд і адзенне, размова з блізкімі па-ўкраінску ці па-руску па тэлефоне, — што для злачынцаў служыць штуршком да нападу і выказвання расчаравання праз варожасць, а ў радыкальнай форме — праз гвалт. Варта задацца пытаннем, адкуль гэта бярэцца, што прымусіла польскае грамадства змяніць сваё стаўленне да імігрантаў, у тым ліку з за ўсходняй мяжы, на працягу некалькіх гадоў? Праз некалькі гадзін пасля пачатку поўнамаштабнай вайны польскае грамадства змагло мабілізавацца і працягнуць руку дапамогі сваім суседзям, не сумняваючыся ў іх палітычных поглядах ці гістарычнай памяці. Ці з’яўляецца адной з прычын меркаванае пачуццё перавагі ўкраінцаў і іх няўдзячнасць да польскага грамадства, ці, магчыма, іх грэбаванне польскім заканадаўствам ці звычаямі, ці, магчыма, ужо згаданая гістарычная памяць і генацыд на Валыні і памяць пра яго, і «ачарненне памяці польскіх ахвяр» шляхам прысваення адной з вайсковых частак Збройных Сіл Украіны імя «герояў УПА»? Мне здаецца, і я нават упэўнены, што ўсе меркаваныя абвінавачванні маюць невялікі або нават нязначны ўплыў на гэта, людзі не задумваюцца кожны дзень пра тое, ці грэбуе патэнцыйны ўкраінскі сусед польскімі звычаямі, ці з’яўляецца ён няўдзячным, ці з’яўляецца (...)