Чума

Міраслаў ГРЫКА

Гэтая чума, прывалочаная з Расіі, распаўсюдзілася і на Польшчу, асабліва ў палітыцы. Аднак гэта не азначае, што яе ахвярамі з’яўляюцца палітыкі, або чыноўнікі і самаўрадаўцы прывязаныя да іх. Адным словам: улада, да якой, паводле закону, прывязаныя іншыя і незлічоныя вагоны. Адны перапоўнены разбэшчанымі лекарамі, іншыя — бізнесменамі большага і меншага значэння, а трэція — нявызначанымі групамі больш ці менш актыўных паразітаў. Куды накіроўваецца гэты цягнік? На маю думку, да катастрофы, значыць, да радыкальных змен. Аднак мы не ведаем, у які бок нахіліцца яго навадная стрэлка. Да рэвалюцыі — заўсёды жахлівай дыктатуры мас? Ці, магчыма, да жорсткага таталітарызму? Для самой улады, незалежна ад яе аўтарытарнага статусу, усё адно. Улада ёсць улада. Больш за тое, яна ўстойлівая па вызначэнні і па самой сваёй прыродзе да ўсіх таксічных бацыл. Больш за тое, яна сілкуецца імі. Чым большы маштаб чумы, тым лепшая ўлада як улада. Такім чынам, калі яна не становіцца ахвярай рускай чумы, то, безумоўна, сама палітыка становіцца ахвярай. Замест таго, каб імкнуцца да гарманічнага балансу і змяншэння патэнцыйнай напружанасці ці нават сацыяльных разломаў, палітыка змагаецца са смяротнай ліхаманкай канфлікту інтарэсаў: партыйных ці ідэалагічных. І над усім гэтым пануе рэлігія... святога карыта! Такім чынам, ёсць доля праўды ў тым, што палітыка — гэта па сутнасці барацьба за доступ да яго. Да жратвы. Гэта тым больш праўдзіва, што, як і ў (...)