Вершаўчытальня Андрэя СЦЕПАНЮКА (108). Права быць суддзёй

Андрэй СЦЕПАНЮК

Сусветная палітыка неяк стараецца абмінуць і не заўважыць таго, што ад многіх гадоў некаторыя з дзяржаўных уладароў самі далі сабе права вырашаць праблемы паводле сваёй волі. Прыклады дзеянняў цяперашняга амерыканскага прэзідэнта яскрава паказваюць, што жывем у часе, калі „праўда” заўсёды стаіць на баку мацнейшага. І гэта бачыць увесь свет і хавае час ад часу вочы, бо і так не зможа ён зрабіць нічога ў такіх выпадках. Яшчэ больш амаральна выглядае гэта ў выпадку прэзідэнта расейскага, бо тут маем прыклад паводзін дзяржавы, якая сілу мае толькі ў сваіх вачах, але і так страх перад вар’яцтвам кіруючых гэтай краінай, што ўсё ж такі націсне хтосьці ядзерную кнопку, не дазваляе так званаму „дэмакратычнаму свету” проста гэтаму глінянаму монстру „даць у морду”.

Усё зноў будзе велічным, былінным,

і рэкі хвалістыя, і раўніны,

багаты сад, а плот залішнім стане,

і пацякуць у вольныя даліны

на шчодры хлеб рупліўцы-пасяляне.

Не будзе цэркваў, дзе трымаюць Бога,

як вязня ў ланцугах астрога,

расчулена аплакваюць, блюзнераць

нібы з параненага ў клетцы звера;

гасцінна стрэне прыхадняў і вера

у чысціню ахвярнасцяў людскіх

ва ўчынках нашых, у тваіх, маіх.

Ні з тагасвеццем марнае гульні,

а толькі палкае спазнанне смерці;

служыць зямному вучымся мы ў свеце,

каб (...)