Д’ябальскія пераможцы

Міраслаў ГРЫКА

Мяне злуе, калі палітыкі аб’яўляюць сябе палітычным класам. Я спытаю па-марксісцку: якім класам — прыгнятальнікаў ці прыгнечаных? Але які палітык пагодзіцца прыгнятаць сябе? Гэта было б абсурдна, супярэчна здароваму сэнсу. Магчыма, падстава для псіхіятрычнай экспертызы. Толькі Збігнеў Зёбра супярэчыць вышэйзгаданаму сцвярджэнню. Аднак ён з’яўляецца выключэннем сярод палітыкаў, якія прыгнятаюць сябе з нечалавечай лютасцю, і яго гэта задавальняе. Але гэта проста заўвага. Такім чынам, прытрымліваючыся класічнай марксісцкай інтэрпрэтацыі, паколькі палітыкі не могуць прыгнятаць сябе, яны павінны прыгнятаць іншых. Таму іх трэба аднесці да класа прыгнятальнікаў. Гэта значыць, уладальнікаў. Так, многія палітыкі былі беднякамі, перш чым пачаць палітыку. Але калі ён скончыў з бядой, або яна скончылася з ім, ён стаў тоўстым павуком. Гэта значыць тоўстым капіталістам. Гэта значыць тоўстым буржуа. Гэта пытанне натуральнага прагматызму, што павук пляце павуцінне, каб насыціцца; палітык не лянівы, калі пляце вакол сябе сетку клік і сетак. Рука мые руку, чалавек чалавеку спрыяе. У рэшце рэшт, кожнага чакае палітычная пенсія. Што датычыцца старанна сплеценай павуціны, то ў ёй будуць хавацца тлустыя кузакі яшчэ доўга пасля таго, як яны пакінуць палітыку. Няхай гэта будзе магчымасць забяспечыць выгадную пасаду для ўнука ці нешта іншае для дачкі вашай цёткі. Такія прыклады лёгка памнажаць, і дзіўна, колькі палітыка можа даць (...)