Ці мае Падляшша ўласную музычную ДНК? (ч.ІІ)

Міхал ІВАНЮК

Падляшша пад паверхняй — мясцовыя жыхары на малой сцэне. У мінулым годзе ў клубе «Zmiana Klimatu» Дзень музыкі Падляшша адзначаўся ўжо пяты раз. Падчас мерапрыемства адбыўся канцэрт і прэзентацыя альбома «Падляшша пад паверхняй. Метафары паўночна-ўсходняй Польшчы», які змяшчае чатырнаццаць кампазіцый вядучых артыстаў незалежнай сцэны Падляшша. Усё гэта дзякуючы Анджэю Байгузу, які гадамі ставіць сваёй журналісцкай місіяй распаўсюджванне і прасоўванне музыкі Падляшша ў яе разнастайных стылях і формах, якія адрозніваюцца адна ад адной і часта знаходзяцца на процілеглых канцах спектру. Сёлетняе выданне, таксама задуманае і спланаванае Анджэем Байгузам, адрознівалася тым, што стваральнік мерапрыемства запланаваў у гэты дзень — 3 лютага 2026 г. — дыскусію ў знакамітай кавярні «Cechowa» ў Беластоку, дзе разам з ім у якасці мадэратара чатыры чалавекі, звязаныя з незалежнай музычнай сцэнай, з’явіліся, каб паспрачацца: ці мае Падляшша ўласную музычную ДНК? Якая ж падляшская музыка ва ўсёй сваёй красе, дзе яе карані, куды яна рухаецца і ці мае яна свой характар, як пэўныя музычныя з’явы, якія ўжо сталі часткай сусветнай культуры.

Бартломей Крысюк падкрэсліў, што мы павінны памятаць, што ДНК падляшскай музыкі мультыкультурная і разнастайная, і што наша музыка насамрэч бярэ свой пачатак з абрадавых песень, а народная музыка была сінонімам месца, дзе мы жылі, і суправаджала нас на працягу (...)