У пагоні за прыбыткам

Міраслаў ГРЫКА

Цяжка знайсці восем войнаў, якія прэзідэнт Трамп нібыта пагасіў, за якія ён настойліва патрабаваў Нобелеўскай прэміі міру. Была б і дзявятая, найважнейшая з еўрапейскага пункту гледжання — ва Украіне, — але нават ён сам не адважыўся ўключыць яе ў спіс сваіх поспехаў. Ён толькі прызнаў, з характэрнай для яго сціпласцю, што не разумее, чаму ўкраінцы, нягледзячы на яго мудрае арбітражнае рашэнне, настойвалі на вайне з Расіяй. Усё, што ім трэба было б, — гэта саступіць яе тэрытарыяльным і палітычным патрабаванням. Іншымі словамі, каб яны самазнішчыліся як дзяржава і нацыя. Дадам яшчэ дзясятую вайну, найбольш шкодную ў глабальным маштабе і найбольш балючую ў еўрапейскім маштабе — вайну паміж лібералізмам і правым экстрэмізмам. У Польшчы гэта праяўляецца ў прымітыўным перацягванні каната, вядомым як палітычная дуаполія. Гэтая другая сіла расце ў геаметрычнай прагрэсіі не толькі дзякуючы тролінгу Пуціна, але і перш за ўсё дзякуючы нявызначанай падтрымцы амерыканскіх лічбавых карпарацый, якім абслугоўваецца адміністрацыя Трампа. Гэта дзіўны расійска-амерыканскі саюз. Хоць і вельмі незразумела, гэта ўсё ж падкрэслівае прычыны бясконцай вайны ва Украіне. Ці азначае гэта, што Амерыка Трампа зацікаўлена не ў дасягненні міру, а ў перавагах вайны? Кіруючыся прынцыпам: што лепш для аднаго, тое горш для іншага, амерыканская ваенная прамысловасць працуе вельмі добра і будзе працягваць паляпшацца ў доўгатэрміновай перспектыве. (...)