Да імэнту

Міраслаў ГРЫКА

Маршалак Сейма РП Чажасты раскрыў сябе як рамантык. Спрэчны рамантык. Прыкладна маштабу Конрада Валенрода. З аднаго боку, ён кінуў выклік пануючай парадыгме дыпламатычнай расплывістасці, у якой праўда фактаў размытая. З іншага боку, ён проста выказаў тое, што ніводзін палітык не адважваецца сказаць уголас. Дональд Трамп, як ён самаўлюблёна заяўляе, не спыніў ніводнай з васьмі войнаў, якія працягваліся падчас яго прэзідэнцкага тэрміну. Яны працягваюцца. Як гінулі мірныя ахвяры, так і гінуць яны, закладнікі гэтых канфліктаў, пра якія паведамлялі СМІ, але якія не рэалізаваліся. Гэтак жа, як і ў Судане, якім ён ужо мерае свой крытэрый уяўнага міру. Гэтак жа, як і ва Украіне. Сказаўшы: «Не. Дональд Трамп не заслугоўвае Нобелеўскай прэміі міру», маршалак Чажасты толькі сказаў тое, што павінен быў сказаць прыстойны чалавек. Да сённяшняга дня я памятаю тэму абавязковага сачынення, якое я павінен быў напісаць у школе: Конрад Валенрод — здраднік ці патрыёт? Мая пазіцыя ў гэтым пытанні грунтавалася на нонканфармізме — пазіцыі такой жа прыгожай, як і лёгкай, калі ў цябе ёсць клапатлівыя бацькі і пачуццё юнацкай беспакаранасці. У канцы эсэ я абвясціў героя Міцкевіча здраднікам. Бо для мяне чорнае было чорным, а белае — белым. Таму мяне не бянтэжыла «двойка», якую я атрымаў за эсэ. Мяне толькі засмуціла заўвага настаўніка польскай мовы пад адзнакай, што я недаацэньваю важнасць патрыятызму. Што? Патрыятызм Валенрода тады здаваўся мне (...)