Шпацыр па здзічэлым лесе (28)

Ганна КАНДРАЦЮК

Які ўспамін грэе душу вясковай жанчыны, што пражыла амаль усё стагоддзе, дзень перад яе смерцю?

Не, гэта не прызнанні, не споведзь. Паспавядацца з такога доўгага жыцця, як кажа мая матуля, немагчыма. Не спамятаеш жа ўсіх грахоў, ды хочаш не хочаш памяшаеш святое з грэшным, дурное з разумным, белае з чорным, або наадварот. Бо што мы ведаем?

Бабка Соня, тая што не прызнае вёсак без каровы, падтаквае ў знак згоды, галавой:

— Мы прах і зямелька свята, — кажа, — з праху прыйшлі і ў прах адыдзем.

Гэты просты камунікат пра адыход і знікненне наклікае глухую пустэчу і слёзы.

Аднак жанчыны, што ляжаць на смяртэльнай пасцелі, не дазволяць мне плакаць.

Яны заводзяць успаміны пра малацілку. І ўжо вакол іх шпітальных ложак быццам брынчыць маторчык, віруе палова, разносяцца жарты ды ў кожным гуку, подыху, слове прасочваецца іх шчасце і сэнс існавання.

* * *

— Мой муж быў амлатовым, — пачынае бабка Соня, — то я не хадзіла да малацілкі, ён выручаў сям’ю. Бо ў нас як з адной хаты хто да малацілкі прыйдзе, то ўжо добра. Ішлі звычайна мужчыны, хоць і кабеты патрэбны. Адна на малацілку стане, другая салому падбірае, трэцяя снапы са стараны шпурляе. А хлопцы ўжо снапы падаюць на малатарню, мяшкі з зернем ташчаць, палову адграбаюць. Праца спраўна ідзе, кожны сваю работу ведае. І нельга замарудзіць, мусова патрапіць на час, яшчэ і ебучка хто для жартаў цісне. Тады (...)