Шпацыр па здзічэлым лесе (27)

Ганна КАНДРАЦЮК

Вобраз міфічнай каровы, якую бабка Соня ахвотна змясціла б у гербе Гайнаўскага павета, быццам і не датычыў мяне, ды выліваць слёзы па знікненні кароў здавалася недахопам інтэлекту. Хай плачуць тыя, хто прывязаўся да каровінага хваста.

З другога боку свет бабкі Соні з рагатым дабыткам для мне не чужы і не далёкі. Гэта штодзённы клопат вясковых жанчын пакалення маёй маці, бабуль, прабабак. А клопат патрэбны, ён робіць чалавека дзейсным, звязвае з месцам, людзьмі і жывёлай. І бабка Соня, калі ўлічыць невялікую розніцу паміж гадамі, не такая для мяне ўжо іншапланецянка, яна свая баба, старэйшая сястра.

Яна застаўляе мяне прыгадаць мінулае і правілы існавання.

Для ўсіх, хто нарадзіўся ў беларускай вёсцы дапрамысловай эпохі, каровы значылі больш чым каровы. Яны — сімвал удачы і пачуцця бяспекі. Праўда, іх важнасць больш бачная ў час бяды і пагрозы жыццю. Шпацыруючы па здзічэлым лесе, я наклікала жахлівыя вобразы дзяцінства.

І як не круці, тут мусова прывязацца да каровінага хваста, іначай гэта гісторыя не атрымае працягу.

* * *

Канец кастрычніка 1971 года. Маці пасылае старэйшую сястру па кароў, што пасвяцца на Забалацці, за лесам. Яна падымае выклік, ляціць у падскоках пясчанай гранкай з капытнікам. Ляціць, пакуль жах не загляне ў вочы і не адбярэ ўпэўненасці. Сястра вяртаецца дамоў, плача:

— Пад лесам воўк стаіць, — хліпае пад носам.

Ваўкі даўно (...)