Гаргарызацыя

Міраслаў ГРЫКА

Да нядаўняга часу ў мяне былі змешаныя пачуцці да Дональда Трампа, і я не магу сказаць, што гэта былі пахвальныя вобразы. Ён прычапіўся да Канады, жадаючы ўключыць гэтую незалежную і сталую краіну ў сваю дзяржаўнасць праз разбэшчаныя Злучаныя Штаты. Вулічны няўдачнік праяўляе большую стрыманасць, непрыкметна «ўключаючы» толькі чыйсьці кашалёк, напоўнены доларамі, а не яго ўладальніка. А потым... Трамп абразіў і літаральна выгнаў за дзверы кіраўніка ўкраінскай дзяржавы, які быў яго афіцыйным госцем. Хоць гэта і асуджальна ў цывілізаваным свеце, у выпадку з албанскімі горцамі гэта пакрывае гаспадара і яго нашчадкаў незгладжальнай ганьбай аж да трэцяга пакалення. Для іх госць — гэта недатыкальны святы аб’ект. Але не адзіны ў гэтай нібыта прымітыўнай культуры. На гэтым фоне заходняя цывілізацыя, здаецца, пазбавіла сябе ўсёй святасці, накіроўваючыся да ўласнай пагібелі. У гэтым кантэксце пытанне аб тым, што будзе пасля Трампа, не мае значэння, бо мы ведаем, што ён знішчыць апошнія рэшткі святога. Але як наконт свету без якой-небудзь святасці? Куды трапіла богабаязная і законапаслухмяная Амерыка, якая ўрываецца ў спальню венесуэльскага прэзідэнта, як п’яны каўбой у заходні бар, поўны прастытутак і забойцаў, выбіваючы ўваход і страляючы ўсляпую з рэвальвера, а потым захоплівае яго, як нафтавую бурбалку? Ці атрымае ад гэтага прыбытак Амерыка, ці толькі Трамп, пакуль невядома. Але відавочна, што на кону венесуэльская нафта, а не (...)