Пахавальнае для бурака

Міраслаў ГРЫКА

Бурак, калі яго разрэзаць напалову, чырвоны наскрозь, і толькі чырвоны. Не тое, што рэдзька з двума тварамі, якая чырвоная звонку, але белая ўнутры. Іншая справа, што існуюць розныя гатункі бурака: жоўты, фіялетавы і нават белы. Аднак я маю на ўвазе самы вытанчаны бурак сярод усіх буракоў — аднастайна чырвоны ад скуркі да сакавітай мякаці, з лёгкім водарам перагною мудра дагледжанай зямлі, прыдатны для літоўскага халадніку летам (хаця некаторыя называюць яго беларускім, але, барані Божа, рускім), а зімой — для каляднага баршчу. Украінскі варыянт баршчу нельга недаацэньваць, але гэта не значыць, што ім карыстаюцца толькі ўкраінцы. Яшчэ на мінулым тыдні мае швейцарскія сябры былі ў захапленні ад яго. Яго аснова — сумленны, цалкам шчыры, адметны па смаку, але поўны арганалептычнай глыбіні і вытанчанасці, бурак. Такім чынам, гародніна шырока распаўсюджаная і вядомая ва ўсім свеце, і ў той жа час сумленная, але высакародная, сціплая і шаноўная, і ні ў якім разе не касмапалітычная ці снабісцкая. Яе ўжываюць у ежу як багатыя, так і бедныя, габрэі і хрысціяне, мусульмане і сінтаісты. Адны дзеля смаку, іншыя дзеля здароўя. Нягледзячы на тое, што яна крывава-чырвоная, ніякія палітычныя, ідэалагічныя ці светапоглядныя мэты ёй нельга навязаць. У лепшым выпадку... папулярная. Вядома, папулярная ў сэнсе геаграфічнай даступнасці і блізкасці, бо яе аднолькава можна знайсці як у гарадскіх гасціных, так і ў сельскіх хацінах. (...)