Шпацыр па здзічэлым лесе (26)

Ганна КАНДРАЦЮК

Маё спаланізаванае пакаленне не азіраецца за сябе, не рэзануе з той лебядзінай песняй, якую апошнімі сіламі напяваюць адыходзячаму свету старыя. У іх голасе — ласкавасць, чуллівае шкадаванне, здаецца, нехта лашчыць цябе па руках і галаве.

Спачатку мне не хацелася слухаць пра кароў, ці больш дакладна, пра іх недахоп. Ну і прыдумалі вызначальнік канчыны ўсяму і ўсім!

* * *

— А ў вас у вёсцы ёсць каровы? — пытае мяне бабка Соня, якой 77 гадоў.

— Няма.

Я не гавару пра дзве цёлкі, якіх вясной набыў К. У мяне няма ўпэўненасці, што ў яго афіцыйная гадоўля, бо ён часта абмінае законы, ды лепш памаўчаць. Кожны раз бачу гэтых цялят на іншым, абязлюдзелым панадворку, а яшчэ і такая складанасць, цяліца — не карова, то лепш не гаварыць пра нешта такое, што не дарасло да свайго прызначэння і назову.

— Няма ні адной каровы, — паўтараю без упэўненасці.

Бабка Соня — незнаёмая мне асоба. Аднак ёй трэба расказаць пра безобразіе, якое адбылося ў іх царкве на Сплініе (Успенне). У гэты дзень іх настаяцель паехаў у госці ў Вэрсток, бо там прыхадское свята, одпуст. Службу адправіў вікарны і пад канец папрасіў, каб вернікі не раз’ехаліся адразу дамоў, каб пачакалі. Ён хоча развітацца. У царкве пайшоў шумок, кожны пытаўся ў кожнага: а што гэта здарылася? Хаця тут не сакрэт, што іх настаяцель коса глядзеў на бацюшку Іларыёна (тут зменім яго імя), бывала, пры людзях абазве яго (...)