Ці фарміруе спорт беларускую ідэнтычнасць?

Міхал ІВАНЮК

Праглядаючы сацыяльныя сеткі, бачу больш-менш цікавыя паведамленні ад розных сяброў, у тым ліку і з Беларусі. Заўважыў пост ад сябра, які хваліцца першымі поспехамі сваёй дачкі на адным з першых турніраў па дзюдо, дзе дзяўчына заняла другое месца. Праз некалькі дзён я бачу пост ад іншага сябра, на якім яны сфатаграфаваны з жонкай і сынам, пазіруючы перад катком у Беластоку, а ў посце ён піша пра поспехі сына з клюшкай на катку і пра яго катанне на каньках, які некаторы час таму пачаў трэніравацца ў беластоцкай аматарскай хакейнай камандзе (старэйшыя вучні гэтага клуба ўдзельнічаюць у спаборніцтвах трэцяга ўзроўню ў Польшчы пад эгідай Польскай федэрацыі хакея). Гэта сведчыць аб тым, што, як і ў Заходняй Еўропе трыццаць, сорак і нават шэсцьдзясят гадоў таму, дзеці імігрантаў, у дадзеным выпадку беларусаў, спрабуюць знайсці сваё месца ў грамадстве, у якім яны растуць.

Яны спрабуюць арыентавацца ў новай рэальнасці. Яны займаюцца спортам, таму што для іх гэта занятак і спосаб правесці вольны час, няхай гэта будзе на вуліцы ці ў памяшканні — у трэнажорнай зале, у адзіноце ці ў групах з аднагодкамі ці трэнерамі ў новым асяроддзі. Для іх спорт, ці іх дысцыпліна, звязаны з агульным перажываннем спартыўных эмоцый і наладжваннем міжасобасных адносін вакол гэтых падзей — таварыства, сяброўства і, адначасова, супольнасці, сканцэнтраванай вакол іх каманды, — што дае ім пачуццё прыналежнасці да (...)