«Разводзіць ваду»

Міраслаў ГРЫКА

«Паліваць» — гэта не жарт. Асабліва не занадта шмат. У маёй вёсцы калодзежы высахлі. Неапрацаваная і ўсё больш пазбаўленая дажджу глеба ператвараецца ў стэп. На думку многіх навукоўцаў паніжэнне ўзроўню грунтавых вод і знікненне рэсурсаў паверхневых вод неўзабаве прывядуць да знясілення паўночнай Польшчы. Гэтая з’ява, верагодна, закране таксама Беларусь, Літву і часткі чарназёмнай Украіны. Ніхто не хвалюецца, бо тэрмін «неўзабаве» такі ж недакладны, як і загадкавы. А папярэджанні навукоўцаў успрымаюцца як выліванне вады ў нішто. Нягледзячы на сур’ёзныя сігналы аб непазбежным кліматычным катаклізме, вада разліваецца шырока і, што яшчэ горш, непрадуктыўна. Яе разліваюць палітыкі і інтэрнэт-уплывовыя асобы, звычайныя і незвычайныя людзі, часта настаўнікі, непадрыхтаваныя да ўрокаў, псеўданавукоўцы і, вядома, нават паважаныя навукоўцы, але таксама, як лёгка праверыць, святары падчас пропаведзей. Увесь сэнс ліцця, пустапарожняга ліцця вады, — гэта праўда ці хлусня. Журналісты таксама ліюць ваду, таму што... яны сапсаваліся. Гэта звычайная сацыяльная дзейнасць — разбаўленне вады — і амаль ніхто больш не звяртае на гэта ўвагі. Сама вада здаецца бяскрыўднай, пакуль яе выліваюць дзеля таго, каб выліць яе. Калі мэтай вылівання вады з чалавечага мозгу становіцца ператварэнне яго ў ваду, сітуацыя становіцца небяспечнай. Чалавечы мозг па сутнасці ідэнтычны, кропка ў кропку, ці, хутчэй, кропля ў кроплю, бо ён складаецца ў (...)