АДЗІНОТА

Уладзімір НЯКЛЯЕЎ

Не таму, што над восенню лісцем кружляе самота,

Не таму, што кружляе самота над лёсам маім,

Не таму, што сядае

каханка мая

Адзінота

На калені мае і маўчыць невядома аб чым,

Не таму, што ў яе невыносна тужлівыя вочы,

У якіх, бы ў асенніх нябёсах, лятуць жураўлі,

І што ціха яна,

каб не чуў,

сёння плакала ўночы,

І што болем пакусаны ў кроў яе вусны былі,

Не таму, што яна

моўчкі рэчы на ранку збірае,

Аглядае пакой, ці забылася нешта, ці не,

Не таму, што сама

адзіноты ўжо больш не трывае,

І што кідае нават яна ў адзіноце мяне, —

Не таму!..

2

— А чаму? — запытаў я знямела,

спрабуючы ўспомніць:

чаму?

І ўспамінам знямелым

Праз краты

Праплыў у турму,

У палон да яе, у няволю спякотнага цела...

Як яна спакушала! Як прагла яна! Як хацела,

Каб я з ёю застаўся, каб я закахаўся ў яе!..

Ды пакуль яна ў лёхах турэмных са мной вар’яцела,

Як у яйку змяя, у каханні нянавісць саспела,

І ўпусціў я нянавісць у цёмныя лёхі мае...

... А цяпер

з адзінотай маёй

і нянавісці мне не стае.

3

— Я кахаю цябе... — мне Нянавісць юрліва шаптала, —

І цябе навучу ненавідзець мацней, чым кахаць.

І яна працякала па жылах, сабой наталяла

Так, як толькі Нянавісць (...)