Ніва № 11 (3383), 14 сакавіка 2021 г.

Дух Арыэла

Міраслаў ГРЫКА

Шмат гадоў таму, перш чым я пасяліўся ў ідылічнай вёсцы, хаця і не сказаў бы, што анёльскай, я працаваў у варшаўскіх тэатрах. Я зарабляў сабачыя грошы, таму займаўся іншымі справамі, напрыклад, радыёжурналістыкай, каб утрымліваць сябе і сям’ю. У тэатры толькі з любові да ягонай творчай шматграннасці, дзе і акцёрскае майстэрства, і рэжысура, і сцэнаграфія, і ўся вялікая філасофія чалавека зліваюцца ў складаную амальгаму пад назвай Мастацтва, я быў гатовы працаваць нават бясплатна. О, такім я быў тады — крыху ідэалістам, крыху плейбоем і крыху падобным да «паветранага душка» Арыэля ў „Буры” Шэкспіра — бязмежна адданы абавязацельствам, якія я ўзяў на сябе, і ў той жа час марыў пра вызваленне ад іх. Нарэшце, мая сям’я ўзбесілася, і мне давялося шукаць больш платную працу. У канцы маёй авантуры з тэатрам — ці не пасля прэм’еры «Цуду ў Грынпойнце» паводле рамана Эдварда Рэдлінскага «Пацука-палякі» — я засеў у бязлюднай аўдыторыі. Пасляпрэм’ерны банкет ужо перамясціўся з тэатра ў суседні паб. Некаторыя акцёры пракраліся дадому, у тым ліку малады Радаслаў Пазура і Генрык Баўкалоўскі, народжаны ў Беластоку і сузаснавальнік Адэкватнага тэатра. Аўтар знакамітай «Канапелькі» таксама пайшоў па іх слядах. Напярэдадні прэм’еры мне ўдалося правесці з ім вялікае інтэрв’ю для радыё. Я быў рады гэтаму, бо разлічваў на салідны ганарар, і да таго ж наша размова была надзвычай цікавай. У той час я думаў, што сустрэча з Маэстра — унікальная. (...)


поўны тэкст артыкула ў друкаваным варыянце газеты або праз тыдзень у архіўным выпуску Нівы.PDF