Ніва № 03 (3375), 17 студзеня 2021 г.

Чаму ж бы і не

Міраслаў ГРЫКА

Справа адбылася некалькі дзён таму ў Беластоку. У пад’ездзе дома адной з жанчын-удзельніц нядаўніх акцый пратэсту супраць сумна вядомай пастановы Канстытуцыйнага трыбунала, якая абвастрае права на аборты, нехта з несумненным талентам намаляваў велізарную шыбеніцу, на якой вісіць маланка. Нагадаю — маланка з часоў масавых пратэстаў стала сімвалам супрацьстаяння не толькі дыскрымінацыі жанчын, але і дыскрымінацыі грамадзян, якія кіруюцца ліберальна-дэмакратычнымі каштоўнасцямі. Я лічу, што апошнія складаюць большасць у Польшчы. У сваю чаргу для супрацьстаяўшай ім меншасці, якая сёння ўзурпіруе права навязваць сваё меркаванне большасці, знак маланкі з’яўляецца сімвалам падаючага з неба д’ябла. І тут становіцца небяспечна. Гэта ўзмацняе тэрор амаль у духу Альфрэда Хічкака, незабыўнага майстра кінасаспенсу, а той факт, што д’ябал фактычна адцягвае ўвагу — як ад меншасці, так і ад большасці — ад самой шыбеніцы. Шыбеніца ў гэтым выпадку — саспенс, напружанне! У Вікіпедыі: «Саспенс у першым сэнсе — гэта хітрык, які вызначае эмацыянальную рэакцыю гледача, выкліканую фільмам, шляхам маніпуляцыі апавядальнай інфармацыяй; у другім — пачуццё няўпэўненасці, трывогі, нерашучасці або сумнення; і ў трэцім — гэта прагназаванне выніку сюжэта альбо паслядоўнасці падзей, альбо развязанне нявызначанасці, загадкі альбо таямніцы...». Лозунг саспенсу вычэрпвае сказ Вікіпедыі: «Саспенс не датычыць выключна выдумкі». Такім чынам, гаворка можа (...)


поўны тэкст артыкула ў друкаваным варыянце газеты або праз тыдзень у архіўным выпуску Нівы.PDF