Ніва № 29 (2827), 18 ліпеня 2010 г.

Вакол Суража (2)

Аляксандр ВЯРБІЦКІ

Лік уніяцкага насельніцтва ў Суражы пастаянна падаў, а запар з гэтым працэсам хілілася і суражская царква; ужо ў пачатку ХІХ ст. была гэта хіліна пад саламянай страхой. З адменай уніі паявілася агітацыя за праваслаўем і адным з яе рупліўцаў быў суражскі праваслаўны настаяцель Канстанцін Пракаповіч. 23 мая 1863 года мясцовыя паўстанцы, магчыма за намовай ксяндзоў Крынскага і Мараўскага, павесілі Пракаповіча, які тыдзень раней угасціў атрад царскага войска пасля перамогі над мяцежнікамі...

„Вестникъ Западной Россіи” з 1867 года так пісаў: „Въ 35-ти верстахъ отъ уезднаго города Белостока, а въ 5-ти верстахъ отъ границы Царства Польскаго, находится заштатный, довольно многолюдный г. Суражъ, разделенный рекою Наревомъ на две части. По сведениямъ, заимствованнымъ мною изъ архива Суражской ратуши и статистики Гродненской губерніи Бобровскаго, в Сураже когда-то было отъ 5-ти до 7-ми православныхъ храмовъ. Но над Литвою промчалась польско-іезуитская язва, и Суражъ, подобно многимъ городамъ испыталъ одинаковую съ ними печальную участь. Храмы уничтожены, православные жители сего города большею частію совращены въ латинство. Уцелела какими-то судьбами ветхая, бедная церковь, крытая соломою — хуже всякой крестьянской избы. До последняго мятежа никто не обращалъ вниманія на такое уничиженіе здесь православія, на эту изумительную бедность нашей церкви. Только страдальческая кончина нашего священника Константина (...)


поўны тэкст артыкула ў друкаваным варыянце газеты або праз тыдзень у архіўным выпуску Нівы.PDF